Kayseri’de Başlayan Bir Sorgu: Ağda mı Jilet mi Daha İyidir?
Kayseri’nin soğuk bir kış sabahıydı. Pencerenin kenarına oturmuş, elimde kahvemle dışarıyı izliyordum. Kar taneleri ağır ağır düşüyor, şehrin üstüne ince bir sessizlik seriliyordu. O an içimde tuhaf bir huzursuzluk vardı. Sanki sadece hava değil, ben de üşüyordum. Kendime dair küçük ama sürekli ertelenen bir mesele yine zihnime sızmıştı: ağda mı jilet mi daha iyidir?
Bunu ilk kez bu kadar ciddi düşünmem, aslında tamamen sıradan bir akşamın sonucuydu. Günlüklerimin arasına karalanmış bir cümle gibi başladı her şey. Küçük, önemsiz gibi görünen ama insanın içini kemiren türden bir soru.
Bir Banyoda Başlayan Kararsızlık
Geçen hafta banyoda aynaya bakarken başladı hikâye. O gün işten yorgun dönmüştüm. Ayaklarımın sızısını bile hissetmeyecek kadar dalgındım. Aynanın karşısında uzun süre kendime baktım. Yüzümde değil, zihnimde bir ağırlık vardı.
Elimde jilet vardı. Pratik, hızlı, sessiz. Ama bir yanım bunu her seferinde “geçici çözüm” diye etiketliyordu. Diğer tarafta ise ağda… Daha zahmetli, daha acılı ama daha kalıcı olduğu söylenen bir yöntem. İçimde bir ses “sabret, uzun vadeyi düşün” diyordu. Diğer ses ise “zaten yeterince yoruldun, kolay olanı seç” diye fısıldıyordu.
O an fark ettim ki mesele aslında sadece tüyler değildi. Hayatta neyi seçtiğimle ilgiliydi bu.
Jileti elime aldım. Bir an durdum. Soğuk plastik avucuma bastırıyordu. Sanki kararlarımın ağırlığı da onun içindeydi. Ve ben o gün yine kolay olanı seçtim.
Kolay Olanın Sessiz Rahatlığı
Jiletin verdiği o kısa rahatlık hissini bilirsin. Hızlıdır, pratiktir, kimseye ihtiyaç duymazsın. Ama etkisi uzun sürmez. İşte benim hayatım da bir süredir böyleydi.
Bir süre sonra eski bir arkadaşımı düşündüm. Bir gün bana “sen hep kısa yolu seçiyorsun” demişti. O zaman anlamamıştım. Ama şimdi banyoda, suyun sesi eşliğinde bunu daha net hissediyordum.
Kayseri’nin sert kışı gibi bir gerçek vardı önümde: bazı seçimler seni sadece o an kurtarır.
Bir Kahve Molasında Gelen Sorgu
Ertesi gün bir kafede oturuyordum. Ellerim fincanı ısıtıyor, dışarıdaki insanlar aceleyle bir yerlere yetişiyordu. Ben ise içimde bitmeyen bir düşünceyle oturuyordum.
Yan masada iki kadın konuşuyordu. Konu bir şekilde güzellik rutinlerine geldi. Biri ağdanın acısından şikâyet ediyordu, diğeri jiletin pratikliğini savunuyordu. İkisi de haklıydı aslında. Ama ben orada kendi iç sesimi daha net duydum.
“ağda mı jilet mi daha iyidir?” sorusu artık sadece bir bakım rutini sorusu değildi benim için. Bu, sabırla hız arasındaki bir savaşa dönüşmüştü.
O an içimde bir şey kırıldı. Belki de uzun zamandır ertelediğim bir farkındalık.
Acının İçinde Gizlenen Sabır
Ağdayı düşündüm. Acı veriyordu, evet. Ama kalıcılığı vardı. İnsan bazen hayatında da böyle seçimler yapmak zorunda kalıyordu. Acıdan kaçmadan, onun içinden geçerek.
Benim hayatımda da böyle anlar olmuştu. Bir ilişki, bir iş kararı, bir arkadaşlık… Hepsinde hızlı ve kolay olanı seçtiğimde kısa süreli rahatlık yaşamış ama uzun vadede aynı yere dönmüştüm.
Bunu düşünmek bile içimi sıkıştırıyordu. Çünkü bazen insan kendi alışkanlıklarının esiri olur.
Gece ve Günlük Sayfaları
O gece defterimi açtım. Yazmayı uzun zamandır ihmal etmiştim. Kalem elimde ağırlaştı. Sayfanın üstüne ilk cümleyi yazarken durdum.
“Bugün yine jileti seçtim.”
Bu kadar basit bir cümle bile içimde bir yankı oluşturdu. Sanki küçük bir itiraf gibiydi.
Sonra devam ettim:
“Belki de ağda acıtır ama kalıcıdır. Ben hep acıdan kaçıyorum. Ama kaçtığım şey aslında büyümem mi?”
Kalem durdu. Dışarıdan Kayseri’nin gece sessizliği geliyordu. İçimde ise hiç susmayan bir sorgu.
O an fark ettim ki bu soru artık sadece fiziksel bir tercih değildi. Kendime nasıl davrandığımın bir yansımasıydı.
Kaçmak mı, Kalmak mı?
Jilet bana hız veriyordu. Ağda ise sabır. Birini seçmek diğerini reddetmek değildi sadece; aynı zamanda bir yaşam tarzını seçmekti.
Kendime dürüst olmak zorundaydım. Ben çoğu zaman zor olanı değil, hızlı olanı seçiyordum. Ama sonra aynı sorunlar tekrar karşıma çıkıyordu.
Hayat bazen banyodaki o küçük aynaya benziyordu. Kaçtığını sandığın her şey, başka bir gün başka bir şekilde karşına çıkıyordu.
Bir Arkadaş Sohbeti ve Gerçek Yüzleşme
Bir gün yakın bir arkadaşımla yürüyüşe çıktık. Hava soğuktu, nefesimiz buhar oluyordu. Konu yine dolaylı yoldan bakım rutinlerine geldi. O güldü.
“Senin bu kararsızlığın yok mu… ağda mı jilet mi diye düşünürken hayat geçiyor,” dedi.
Gülümsedim ama içimde bir şey ciddiydi.
“Belki de mesele tüyler değil,” dedim. “Belki de ben hangi tür acıyı seçtiğimi bilmiyorum.”
O an sustu. Yürümeye devam ettik.
O sessizlikte çok şey vardı. Bazen insanlar en önemli cümleleri söylemez, sadece yanında yürür.
Küçük Seçimlerin Büyük Yükü
Kayseri’nin sokaklarında yürürken fark ettim ki hayat aslında küçük seçimlerden oluşuyordu. Ne giyeceğin, ne yiyeceğin, neye katlanıp neyi bırakacağın…
Ama en önemlisi: neyi uzun vadeli düşündüğündü.
Ağda bana sabrı hatırlatıyordu. Jilet ise hızın cazibesini.
Ben ise ikisinin arasında sıkışıp kalmıştım.
Ayna Karşısında Son Düşünce
Bir akşam tekrar aynanın karşısındaydım. Bu kez daha uzun süre baktım kendime. Gözlerimde yorgunluk vardı ama aynı zamanda bir farkındalık da.
Elimde yine jilet vardı. Ama bu kez onu hemen kullanmadım.
Sadece durdum.
İçimde bir ses bu kez daha netti: “Hızlı olan her şey iyi değildir.”
Ama diğer ses de susmuyordu: “Zor olan her şey gerekli değildir.”
İşte tam orada anladım. Bu bir savaş değildi. Bu bir dengeydi.
Belki de “ağda mı jilet mi daha iyidir?” sorusunun tek bir cevabı yoktu. Belki de mesele, hangi anın neyi gerektirdiğini anlayabilmekti.
Sonunda Kalan His
Jileti tekrar yerine koydum. O an kendimi daha ağır ama daha gerçek hissettim.
Kayseri’nin soğuğu camdan içeri süzülüyordu. Ama içimde garip bir sıcaklık vardı.
Belki de ilk defa bir soruya cevap aramak yerine, sorunun içinde kalmayı öğreniyordum.